Het onderzoeksteam

Dr. Elisabeth Huis in 't Veld

Hoofdonderzoeker

Elisabeth promoveerde in 2015 in de cognitieve en affectieve neurowetenschappen. Sinds 2016 werkt zij bij Sanquin, de not-for-profit organisatie verantwoordelijk voor de bloedvoorziening in Nederland. Daar is ze hoofd van de Donor Cognition onderzoekslijn bij het Donor Medicine Research departement, in de groep Donor Studies.

Daarnaast is ze sinds 2018 assistant professor aan het Cognitive Science & Artificial Intelligence departement bij Tilburg University, en hoofd van het Cognitive & Computational Health Science (CCHS) lab. Link naar Elisabeth’s Tilburg University pagina

Ze heeft een achtergrond in de psychologie, donor studies, neurowetenschap en business administration, als executive MBA student bij de TIAS Business School.

Judita Rudokaite

PhD kandidaat

Judita is in April 2019 als promovenda aangesteld op dit project. Ook zij is verbonden aan het Donor Cognition lab van Sanquin, en het CCHS lab in Tilburg. Ze heeft een MSc in Neuroscience and Cognition van de Universiteit Utrecht, en een in Cognitive Neuroscience & Artificial Intelligence van Tilburg University.

Met haar expertise in machine learning, artificial intelligence en neuroscience zal Judita de innovatieve methoden ontwikkelen die ten grondslag liggen aan de oplossing.

Wij zijn een wetenschappelijke onderzoeksgroep, verbonden aan Tilburg University.

Dankzij een onderzoeksbeurs van de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) en steun van Tilburg University en Sanquin doen wij onderzoek naar de oorzaken en consequenties van prikangst

 

Iedereen kent wel iemand die bang is voor naalden of onwel wordt bij het zien van naalden of bloed. Er is alleen nog weinig bekend over de oorzaken van naalden-geïnduceerd flauwvallen. Als onderzoeker bij Sanquin bestudeer ik waarom mensen wel, of juist niet, bloed of plasma doneren.

Uit mijn eerste onderzoeken bleek dat angst voor naalden, en angst voor flauwvallen, twee van de meest belangrijke redenen zijn waarom mensen geen bloed of plasma kunnen doneren. Ik besloot een aantal dagen mee te lopen op een bloedafname locatie om meer te weten te komen over de gedachtes, emoties en ervaringen van de donors, het proces, en meer te leren van de donor assistenten. Daar zag ik voor het eerst een donor onwel worden. In tegenstelling tot wat vaak werd gedacht, namelijk dat dit na de donatie gebeurd door het verlies van bloed, werd deze donor meteen na het aanprikken onwel. Ook sprak ik donors die ondanks de zenuwen, angst voor naalden, en zelfs met eerdere flauwval episodes toch nog kwamen doneren. De donor assistenten wisten mij te vertellen dat dit regelmatig voorkomt, en letten altijd erg goed op de donors in de stoel. Door te kijken naar subtiele signalen, bijvoorbeeld in een gezichtsuitdrukking, proberen ze op tijd bij een flauwvallende donor in actie te komen.

Als neurowetenschapper, gespecialiseerd in hoe emoties zoals angst zich kunnen uiten in lichamelijke symptomen, was ik benieuwd naar of en hoe angst, nervositeit, stress of spanning hiermee te maken zouden kunnen hebben. Ik wilde te weten komen hoe het toch komt dat mensen soms al flauwvallen als ze maar een naald zien. Wat gebeurd er in de hersenen, en wat voor gevolg heeft dat voor hoe je je voelt? Kunnen we dit meten en voorspellen? En nog belangrijker: kunnen we hier een oplossing voor ontwikkelen?

In 2018 stuurde ik een onderzoeksvoorstel naar de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO / ZonMW). Ik was één van de 23 gelukkige jonge onderzoekers die deze beurs kreeg, waardooor ik nu de tijd en middelen heb om tot 2022 ga ik mij samen met mijn team dus hard maken om een oplossing te ontwikkelen tegen naalden angst en flauwvallen!